The king’s speech can do no wrong | 9.01.06
If King Bhumibol’s annual birthday-eve speech didn’t exist, the media would’ve had to invent it. Often convoluted enough to be interpreted in any which way the self-appointed interpreter wants, these informal talks on December 4 nevertheless inspire great following. Following whom, I’m not too sure, but the interpreters are certainly ardent followers.
Ironically, it falls on me, a declared follower of my own will, to for once present this year’s speech as it is, not as my or anyone’s political trump card. For this purpose, I used the Golden Jubilee Network’s transcript in conjunction with the event’s official video (the speech starts at 29:50). The network’s original transcript missed a few minor words, and I filled those in wherever I spotted them. My English translation, as always, is strictly faithful. (See my post on translation from Thai for what “strictly faithful” means.)
“Asking trouble for myself”
His Majesty opened with a praise of Prime Minister Thaksin’s congratulatory speech [29:50]:
ขอขอบใจนายกรัฐมนตรี ที่ได้กล่าวอวยพรในโอกาสที่จะถึงวันเกิดในวันพรุ่งนี้ ซึ่งก็เข้าใจว่าจะทำให้ทุกคนในที่นี้และนอกที่นี้มีกำลังใจ ว่านายกฯ พูดดี
Thank you, Prime Minister, for wishing me well on the occasion of my birthday tomorrow. [I] understand that it’ll encourage everybody in here and outside that the prime minister spoke well.
But that sounds rather faint as praises go. So much that it’s damning?
ก็ไม่ทราบว่าที่ชมนายกฯ ว่าพูดนี้ อาจจะมีคนไม่เห็นด้วย ที่… มาพูดนี่เป็นความเดือดร้อนกับตัวเอง เพราะว่าถ้าชมนายกฯ คนอื่นอาจไม่ชม คือไม่ชมข้าพเจ้าว่า ชมท่านนายกฯ ทำไม
I don’t know that my complimenting the prime minister’s speaking… there may be people who disagree. What… I have said is just asking trouble for myself because If I compliment the prime minister, others people may not compliment… that is, not compliment me for complimenting Mr. Prime Minister.
Now this sounds sincere. The much-advertised “climate of fear” is indeed real, but among Thaksin supporters, not critics. I don’t know declaring support for the prime minister will be equated with admitting child molestation in certain oh-so-sophisticated circles because I certainly have never tried. Why ask for trouble?
แต่นายกฯ มีอยู่ไว้สำหรับให้ชม คือถ้ามีนายกฯ แล้วไม่ชม นายกฯ ก็ไม่ค่อยพอใจ
But the prime minister is there to be complimented. If there’s a prime minister and [we] don’t compliment him, he will not like it so much.
Aw, this sounds like sarcasm again.
และก็ถ้านายกฯ ไม่พอใจ งานการจะไปได้ยังไง?
And if the prime minister is not satisfied, how can the work proceed?
But this doesn’t. It’s utilitarian, but sounds genuinely so.
จึงต้องชมนายกฯ ชมนายกฯ ว่าพูดดี เพราะถือว่าท่านนายกฯ พูดดี เพราะท่านมาชมเรา
So [I] must compliment the prime minister […] for speaking well. Because [I] consider that Mr. Prime Minister spoke well, because he complimented me. [Laughter]
As the king would later reveal, this was only a half-joke. He genuinely liked the speech and, I can only assume, the praises.
เป็นของธรรมดาที่ทุกคนชอบให้เขาชม เขาไม่ชอบให้… ให้ติ ข้าพเจ้าเองก็ได้ติคนอยู่เรื่อยๆ เขาก็ไม่พอใจกัน
It’s normal that everybody likes to be complimented, and not to be… be criticized. I myself criticized people on occasions, and they don’t like it.
Is he talking about Prime Minister Thaksin here? It’s certainly enough for the anti-Thaksin crowd to take this and run with it. But not so fast…
แม้จะไม่ติคน บางทีเขาประกาศในหนังสือพิมพ์ว่าพระเจ้าอยู่หัวฯ ติคนนู้นคนนี้
Even when I’m not criticizing people, sometimes they announce in the newspapers that the king criticizes this and that person.
Hear that? This is the most striking snippet of the entire speech to me. He gets to speak informally to the nation only once a year and the newspapers spin the speech however they want to. He has no chance to correct them except with symbolic gestures that may be overlooked or ignored. He wouldn’t be human if this didn’t frustrate him.
แท้จริงไม่เคยติใครเลย… เท่าไร บอกว่าเท่าไร เพราะอาจจะติ แต่ไม่ได้พูดออกมาโจ่งแจ้งว่าติ
In fact, I’ve never criticized anyone at all… much at all. I said much at all, because I may have criticized, but did not say it out clearly that I criticized.
Just like he may have criticized the newspapers, but immediately let them off the hook? Sigh. By the end of the second sentence, they seem justified in appointing themselves court spokesmen.
คนเราถ้าอยู่ในที่แจ้ง ในที่ที่คนเห็นมากๆ ย่อมถูกติได้ง่ายๆ เพราะว่าคนเห็นมาก ถ้าเห็นมากแล้วก็…เราทำอะไร ไม่มีดี หรือมีดีก็มีที่ไม่ดีมาก
Those of us who are out in the open, where people see them a lot, naturally get criticized easily. Because people see them a lot, [and] when people see [you] a lot, nothing you do is good. Or if there’s something good, much is bad.
Another striking snippet. The king was expressing empathy for public figures, and in Thailand, there’s no figure more public, in the sense of being the subject of news and commentaries, than Prime Minister Thaksin Shinawatra. Indeed, in the eyes of his critics, nothing he does is good.
And that’s just the first two of forty three paragraphs1! Although I rather like this opening on the whole (particularly the jab at the newspapers), I would be hard pressed to discern a single coherent message from it, especially since the immediately following paragraph is practically unintelligible. Of course, it would be a lot easier if I were aiming not for accuracy, but propaganda. But then this is a blog, not a news wire.
“If they violate wrongly…”
The king continued in the same zigzagging vain in this part where he discussed the concept of “the king can do no wrong” and, not for the first time, gave Thailand a new catchphrase. I wish I could report to you, as The Nation’s lede did, that His Majesty said “the King is not infallible and is ready to accept criticism,” but that would require ignoring about half of his comments on the subject. I am not disappointed, though. It is too much fun laughing at those who dutifully followed The Nation’s cue and inferred that the king was backhandedly chiding the prime minister for his legendary intolerance (which, like most legends, is not true).
Here’s how this part started. Ominously [34:30]:
แต่ว่า… วันนี้ตั้งใจจะพูดอะไรที่ไม่พาดพิงใครเลย ไม่ติเตียนใครเลย เพราะว่าการติเตียนใคร พาดพิงใครก็เกิดเคือง เกิดไม่สบายใจ แต่ที่เห็นอยู่ข้างหน้ามีคนที่พูด ก็คงรู้ว่าใครพูด มีคนที่พูดว่าข้าพเจ้าไม่ดี พระเจ้าอยู่หัวฯ ไม่ดี ทำอะไรผิด แต่เขาต้องแสดงออกมาว่า พระเจ้าอยู่หัวฯ ไม่ผิด ผิดไม่ได้ ซึ่งเป็นตามความจริงในระบอบประชาธิปไตย ในระบอบรัฐธรรมนูญ ที่มีพระมหากษัตริย์เป็นประมุข พระเจ้าอยู่หัวฯ ผิดไม่ได้ เขาพูดอย่างนั้น The king can do no wrong
But… today [I] intend to say something that doesn’t implicate anyone, that doesn’t reproach anyone because to reproach [or] to implicate causes displeasure and distress. But in front of me there’s someone who says — you probably know who — there someone who says that I am no good. The king is no good. When [I] do something wrong he must pretend that the king is not wrong [or] can’t be wrong. Which is true in a democracy, in a constitutional monarchy. The king cannot be wrong, they say. The king can do no wrong.
Who was His Majesty talking about? I have no idea, but it doesn’t sound like he was applauding the person.
“The king can do no wrong,” he said, is wrong and means that the king isn’t human. But immediately there’s a but:
ความจริง The King can do no wrong คือ การดูถูก the king อย่างมาก เพราะว่า the king ทำไมจะ do no wrong ไม่ได้… do wrong ไม่ได้? เพราะว่า แสดงให้เห็นว่า เขาถือว่า the king ไม่ใช่คน แต่ว่า the king ทำ wrong ได้ แต่ข้อสำคัญที่สุด ข้าพเจ้าเป็น the king และเขาบอกว่า do… does no wrong เราก็เห็นด้วยกับเขา เพราะการทำอะไร ถ้าคนเราถือว่าต้องมีสติ คือ หมายความว่า รู้ว่าทำอะไร คิดอะไร และไม่ปล่อยให้ผิดออกมา มันก็ไม่ผิด ผิดไม่ได้ อันนี้ก็เป็นการพูดว่าข้าพเจ้าเองไม่ผิด ไม่มีวันผิด ถ้าสมมติพูดผิดเพราะไม่รู้ก็ยัง แต่ผิดโดยรู้รู้ว่าผิด การทำผิดโดยรู้รู้ไม่ดี แต่บางทีไม่รู้เพราะว่าไม่มี ขอโทษนะ พูด…. ไม่มีสติ ขาดสติ คือ ไม่ระวังตัว ทีหลังก็เสียใจ
In fact “the king can do no wrong” is a great insult to the king because, the king, why can’t he do no wrong…. do wrong? Because this shows that they consider the king not to be human. But the king can do wrong. But most importantly I am the king and they say do… does no wrong, I agree with them. Because to do anything, we must resolve to be mindful. That is to say, know what one is doing or thinking and not let the mistake come out, then it is not wrong. It cannot be wrong. This is to say that I myself am not wrong, or never wrong. If, for instance, I said something wrong because I didn’t know, that’s… But to be knowingly wrong, To do wrong knowing that it is wrong… But sometimes one doesn’t know because, excuse me, say, the lack of mindfulness. That is not being careful. Afterwards [one] regrets it.
This may be difficult to understand, in English as in Thai, but the next paragraph is guaranteed to make it much clearer (and it bears repeating here that this is the most faithful translation of the most accurate transcript).
เมื่อก่อน ก่อนจะเป็นพระเจ้าแผ่นดิน เป็น king ก็เสียใจหลายครั้ง แต่ตอนที่เป็นพระเจ้าแผ่นดิน แล้วเป็นคิง คิงแบบไทยๆ เนี่ย ซึ่งฝรั่งเขาบอกว่าเป็น the king เข้าใจว่าน้อยครั้งที่จะได้ทำผิด เพราะว่าระวัง ถ้าไม่ระวัง ป่านนี้ก็คงตายแล้ว งั้นระวัง ต้องระวัง ถ้าไม่ระวังก็ตาย ไอ้นี่เป็น… เป็นเรื่องธรรมชาติของที่เรียกว่าการเมือง หรือการที่อยู่ในสายตาของคน สายตาคนเนี่ย มันฆ่าได้ ถ้าเราไม่ระวัง เราตาย ก็เลยถึงบอกได้ว่าทำไมการที่บอกว่า The King can do no wrong เพราะต้อง do no wrong ถ้าทำ wrong ตาย
Before, before I became king, to be king, I regretted many times. But as the king, and king, this Thai-style king that Farangs say is the king, [I] understand that only very few times did I make a mistake. Because I am careful. If I wasn’t careful, I’d probably be dead by now. So careful…. [one] must be careful. If not careful, death. This is natural for what is called politics, or for being in people’s eyes. People’s eyes… can kill. If we are not careful, we die. So [I] can tell why they say “the king can do wrong”. Because he must do no wrong. If he does wrong, death.
And so we’re back where we started.
Several paragraphs later came another, even more explicit, invitation for criticisms [44:08]:
แต่ว่าความจริง ก็จะต้องวิจารณ์บ้างเหมือนกัน แล้วก็ไม่กลัว ถ้าใครจะวิจารณ์ว่าทำไม่ดีตรงนั้นๆ จะได้รู้ เพราะว่าถ้าบอกว่าพระเจ้าอยู่หัวไปวิจารณ์ท่านไม่ได้ ก็หมายความว่าพระเจ้าอยู่หัวไม่เป็นคน ไม่วิจารณ์ เราก็กลัวเหมือนกัน ถ้าบอกไม่วิจารณ์ แปลว่าพระเจ้าอยู่หัวไม่ดี รู้ได้อย่างไร ถ้าเขาบอกว่า ไม่ให้วิจารณ์พระเจ้าอยู่หัว เพราะพระเจ้าอยู่หัวดีมากอะไรนั่น ไม่ใช่อย่างนั้น บางคนอยู่ในสมองว่า พระเจ้าอยู่หัวพูดชอบกล พูดประหลาดๆ ถ้า…. ขอเปิดเผยว่าวิจารณ์ตัวเองได้ ว่าบางทีก็อาจจะผิด
But in fact, there must be criticisms sometimes. And [I] am not afraid. If someone criticizes me where I do wrong, I will know. Because if [one] says the king can not be criticized, that means the king is not human, not to be criticized. I am afraid, too, [of being wrong]. If one refuses to criticize, that means the king is not good. How does one know that if they say not to criticize the king, [that’s] because the king is very good and whatever? It isn’t that. Some people may be thinking, the king is talking weirdly, talking bizarrely. If… [I] declare that I can be criticized, and that sometimes I may be wrong.
Immediately followed by an even more explicit admonition:
แต่ให้รู้ว่าผิด ถ้าเขาบอกว่าวิจารณ์พระเจ้าอยู่หัวว่าผิด งั้นขอทราบว่าผิดตรงไหน ถ้าไม่ทราบ เดือดร้อน ฉะนั้นก็…ที่บอกว่าการวิจารณ์ เรียกว่าละเมิดพระมหากษัตริย์ ละเมิด ให้ละเมิดได้ แต่ถ้าเขาละเมิด ผิด เขาก็ถูกประชาชน…. บอม คือ เป็นเรื่องของขอให้รู้ว่าเขาวิจารณ์อย่างไร ถ้าเขาวิจารณ์ถูกไม่ว่า แต่ถ้าว่าวิจารณ์ผิดไม่ดี
But let [the critic really] know that [I] am wrong. If they criticized the king for being wrong, then I would like to know where [I] am wrong. If [the critic] doesn’t know, trouble. Therefore… when they say to criticize is considered violating the king, let them violate. But if they violate wrongly, they get… bombed by the people. The thing is, I ask to know how they criticize. If they criticize rightly, no problem. But if [they] criticized wrongly, no good. [The king heavily stressed the word “wrongly” and used the English word “bombed” –ed.]
I don’t know about you, but I wouldn’t rush to voice my criticisms… if I had any, that is.
The king went on to make another plea to be criticized and “violated”, plus an opening salvo against the foreigners who, he said, violated him and laughed at the jail sentence for lése majesté (more on which later). Then, all of a sudden, this mysterious digression [47:48]:
ฉะนั้น ก็บางโอกาสขอให้ละเมิด จะได้รู้กันว่าใครดี ใครไม่ดี นี่พูดเลยเถิด พูดมากไป แต่ว่าคนที่อยู่ข้างหน้านี่ ไม่ต้อง… ไม่ต้องกลัว เพราะว่าไม่ได้มีความผิด คนที่นึกว่ามีความผิดพยักหน้า พยักหน้าว่ามีความผิดจริงๆ ความจริงเขาไม่มีความผิด คนที่มาก่อนน่ะมีความผิด แล้วตัวคนที่พยักหน้าเนี่ยไม่ได้แก้ไข นี่ผิดตรงนี้ ไม่ได้แก้ไข หลบความรับผิดชอบ มันเป็นอย่างนั้น ในเมืองไทยนี่ คนไหนที่ทำอะไรไม่เข้าร่องเข้ารอยก็ลาออก ลาออกแล้วไม่มีอะไรผิดเลย แม้จะทำอะไรผิดอย่างมากๆ
Therefore on occasions I ask to be violated. So [we] can know who is good and who is bad. Now this is getting excessive, talking to much. But the people [or person] here in front of me need not… need not be afraid, because they are not at fault. The person [or people] who thinks he is at fault nod, nod that they are really at fault. In fact, they are not at fault. The one(s) who came before are at fault. And that the one(s) who nodded didn’t fix the problems. That is the fault. Didn’t fix it. Dodged responsibility. That is it. In Thailand, those who do dubious things resign. After resigning there’s no guilt. Even when [they] did something very wrong.
Who nodded? Who came before? What problems? I have no clue. Even the resignation bit is puzzling, because resignations are very rare among Thai politicians and bureaucrats alike. Typically in a serious case, a bureaucrat is transferred to an inactive post (but equivalent in terms of rank and salary) and from there the investigation may quietly proceed or be quietly dropped. Similar deal for politicians. Indeed, Thais often speak with awe and admiration of Japanese or Western officials who take responsibility by resigning. So I don’t get this at all.
Fortunately, His Majesty soon came back to the topic, broadly defined [49:55]:
ต่างประเทศเขาบอก เมืองไทยนี่ พูดวิจารณ์พระเจ้า… มหากษัตริย์ไม่ได้ ว่าวิจารณ์ไม่ได้ก็เข้าคุก มีที่เข้าคุก เดือดร้อนกับพระมหากษัตริย์ ต้องบอกว่าเข้าคุกแล้วต้องให้อภัย ที่เขาด่าเราน่ะหนักๆ ด่าเราอย่างหนัก ฝรั่งเขาบอกว่าในเมืองไทยนี่ พระมหากษัตริย์ถูกด่า เข้าคุก
ที่จริงควรจะเข้าคุก แต่ว่าเพราะฝรั่งบอกอย่างนั้น ก็ไม่ให้เข้า ไม่มีใครกล้าเอาคนที่ด่าพระมหากษัตริย์เข้าคุก เพราะพระมหากษัตริย์เดือดร้อน เขาหาว่าพระมหากษัตริย์เป็นคนที่ไม่ดี อย่างน้อยๆที่สุด ก็เป็นคนที่จั๊กจี้ จั๊กจี้ ใครมาว่าอะไรซักนิดนึง ก็บอกให้เข้าคุก ที่จริงพระมหากษัตริย์ไม่เคยบอกให้เข้าคุก
Foreigners say in Thailand one can’t criticize the mon… the king, that if they can’t criticize and go to jail [he probably meant “if they criticize they must go to jail –ed.]. There are some who go to jail, which troubles the king, who must say, after the jailing, to forgive them for insulting me severely. Farangs say in Thailand, when the king gets insulted, [the offender] must go to jail.
Indeed, they should go jail. But because the farangs say so, [we] won’t let them go to jail. Nobody dares put the guy who insults the king in jail, because the king is troubled. They say the king is no good, or at least excitable. Excitable. Somebody criticizes [him] a little, [he] says to put them in jail. In fact, the king’s never said to put them in jail.
Was His Majesty talking, or at least thinking, about the Far Eastern Economic Review’s Shawn Crispin and Rodney Tasker? And if so, does he think they should have been imprisoned or not? Again, I have no idea. But whoever they are, the farangs certainly not cast in a flattering light (although this is mild compared with the 2002 and 2003 speeches, excerpted in the Crispin and Tasker link, which were outright damning). I bet you this attitude didn’t come across in international media reports. Heaven bless those journalists. They were doing us all a favor by focusing only on the positive, like where the king “reprimanded”, “took to task”, “chided” or “rebuked” the prime minister.
“They insult the king, the prime minister is troubled”
With the speech at halfway mark, that prized moment needed to come soon or our international correspondents would have go out and do some real reporting. And luckily for them, it did come, or at least come close enough for our journalist’s flexible interpretations [51:17]:
ตั้งแต่สมัยรัชกาลก่อนๆ เป็นกบฏ ก็ยังไม่จับใส่คุก ไม่ลงโทษ รัชกาลที่ 6 ท่านไม่ลงโทษ ไม่ได้ลงโทษผู้ที่เป็นกบฏ มาจนกระทั่งถึงต่อมา รัชกาลที่ 9 เนี่ยใครเป็นกบฏ ซึ่งก็ไม่เคยมีแท้ๆ ที่จริงก็ทำแบบเนี่ยไม่ให้เข้าคุก ให้ปล่อย หรือถ้า… ถ้าเข้าคุกแล้วก็ให้ปล่อย ถ้าไม่เข้าคุกก็ไม่… ไม่ให้…. ไม่ให้ฟ้อง เพราะว่าเดือดร้อน ผู้ที่ถูกด่าเป็นคนที่เดือดร้อน
อย่างที่ถูก… ที่… คนที่ละเมิดพระมหากษัตริย์นั่นน่ะ แล้วก็ถูกทำโทษ ไม่ใช่คนนั้นน่ะเดือดร้อน พระมหากษัตริย์เดือดร้อน ไอ้นี่ก็แปลก คราวนี้นักกฎหมายก็ชอบให้… ให้ฟ้อง ให้จับเข้าคุก อันนี้นักกฎหมายก็สอน… สอนนายกฯ บอกว่าต้อง… ต้อง… ต้องฟ้อง ต้องลงโทษ ก็นี่ขอสอนนายกฯ ว่าใคร… ใครบอกว่าให้ลงโทษ อย่าลงโทษเขา ลงโทษไม่ดี ลงท้ายไม่ใช่นายกฯ เดือดร้อน แต่พระมหากษัตริย์เดือดร้อน อาจจะอยากให้พระมหากษัตริย์เดือดร้อนมั๊ยล่ะ? ไม่รู้นะ เขาทำผิด เขาด่านา… ด่าพระมหากษัตริย์ เพื่อที่จะให้พระมหากษัตริย์เดือดร้อน และเดือดร้อนจริงๆ เพราะว่าใครมาด่าเราชอบไหม? ไม่ชอบ
แต่ว่าถ้านายกฯ เกิด… เกิดให้ลงโทษ แย่เลย แล้วนักกฎหมายต่างๆ ก็จะให้ลงโทษคนที่ด่านา… คนที่ด่าพระมหากษัตริย์ ทำไป ทำมา เลยต้องเอาวะ เขาด่านายกฯ ถ้าด่านายกฯ นายกฯ เดือดร้อนไหม? ไม่ควรจะเดือดร้อน แต่ถ้าด่านายกฯ พระมหากษัตริย์ก็ไม่… ไม่… ไม่เดือดร้อน เพราะว่าเป็นเรื่องของนายกฯ แต่ถ้าเขาด่าพระมหากษัตริย์ นายกฯ เดือดร้อน เพราะว่าต้องเป็นคนจัดการ นี่มันยุ่งอย่างนี้ กฎหมาย แล้วก็ ก็สอนนายกฯ ไว้อย่างนั้นน่ะ สอนนายกว่าใคร… ใครมาด่าเรา เราต้องด่าเขา มัน มันไม่ดี. นี่พูดชักจะไม่ดี เพราะว่าชักจะเป็นส่วนตัว แต่ว่าเราเองก็ไม่… ไม่ขอบอกว่าควรจะทำอะไร ควรจะรู้
From previous reigns, even rebels were not put in jail, not punished. King Rama VI didn’t punish, didn’t punish those who rebelled. Until later, [under] King Rama IX, whoever rebelled, which had never really occurred anyway, were not put in jail, [but] were set free. Or if… if they were already in jail, they were set free. If they were not in jail, [they] were not… not… not prosecuted. Because [it’s] troublesome. The one who is insulted is the one who is troubled.
For instance… those who violate the king and get punished are not troubled. But the king is. This is strange. Now lawyers like to prosecute, to put to jail. Lawyers advise… advise the prime minister, telling him to… to… to sue, to punish. [I] advise the prime minister that whoever… whoever advises [you] to punish… do not to punish them [the offenders]. To punish is not good. In the end, it’s not the prime minister that is troubled, but the king. Maybe… do you want the king to be troubled? I don’t know. They did wrong. They insulted the P… king, in order to trouble the king. And I am indeed troubled. When people insult you, do you like it? No.
But if the prime minister pu… punishes them, then it’s terrible. And lawyers want to punish those who insult the P… king. Eventually… okay… They insult the PM, if they insult the PM, is the PM troubled? Shouldn’t be. If they insult the PM, the king isn’t… isn’t… isn’t troubled, because that’s the PM’s business. But if they insult the king, the prime minister is troubled, because he has to deal with it. It’s a mess like this. The law… then… advised the prime minister that way, that whoever insult us, we must insult them. This… this is no good. This speech is getting bad because it’s getting personal. But I myself would rather not say what to do. Should know this [already].
The king did appear to be indirectly advising Prime Minister Thaksin to drop his libel suits against the slanderous firebrand Sonthi Limthongkul (see the bottom of the C-130 post for one of his incendiary slanders). But he did that by comparing Mr. Thaksin to himself (twice almost saying “PM” instead of “king”) and noting that a subordinate’s attempt to protect his superior can hurt rather than help. In the process, he even acknowledged, rightly, the prime minister’s difficult duty of dealing lèse majesté cases (which are more immediately the police’s responsibility, but I guess the buck stops with the premier). Frankly, I wish my mom would “rebuke” me this way more often.
นักกฎหมายก็ต้องรู้ว่าอะไรถูกผิด ไม่ต้องพูดทุกวันๆๆ ที่จริงเขาไม่ได้พูดทุกวัน แต่เขาทำเทปเอาไว้ หรือทำดีวีดีน่ะ และก็แจกทั่ว แจกทั่วให้ ลงท้ายคนก็ฟัง ดู เขาเอือมกันนะ ที่ไปแก้ตัวแทนนายกฯ วันนี้เราขึ้นมานี้ เราแก้ตัวแทนนายกฯ บอกว่านายกฯ ไม่ผิด นายกฯ ทำได้ทุกอย่าง ก็เลยไม่ต้อง ไม่ต้องไปออกทีวีแล้ว ไปออกทีวีทุกวันๆๆ มีคนเขาบอกว่าเขาเอือมที่ออก แต่ว่ามีหน้าที่ที่จะออกก็ออก มีคนที่เขาเดือดร้อน ที่อยู่ใน… ในรายการ เพราะว่าเขาต้องเป็นคนที่ต้องพูด และก็คนที่พูดนั่น ก็เลยถูกลูกหลงไปด้วย
แต่อย่างไงก็ตาม การแก้ตัวครั้งเดียวเอาได้ แต่นี่แก้ตัว ไอ้นี่แก้ตัวมาเท่าไหร่? สิบครั้งแล้วนะ ที่ออก.. ออกทีวี เลยชักเอือม คนเขาอยากดู… เขาอยากดูละคร มาดูอย่างนี้ พอแล้วเสียไฟฟ้า ไม่ใช่เสียไฟฟ้าของคนที่ดู แต่เสียไฟฟ้าคนที่ส่ง ทีวีออกทีมันก็ไฟฟ้าก็แรงเหมือนกัน เสียน้ำมัน นี่ก็เลยนึกว่าควรพูดพอแล้ว ที่นี่พูดก็เสีย… เสียไฟฟ้ามาก เขาบอก เขาควรจะบอกว่าเลิกเสียที ไม่ต้องพูดมาก แต่เราก็พูดต่อเพราะเป็นรายการที่อัดเสียงไว้ ใส่เทปเอาไว้ มิได้… ไม่ได้ออก… ไม่ได้ออกโทรทัศน์ ไม่ต้องเสียไฟฟ้าสำหรับโทรทัศน์
Lawyer[s] must know what is good or bad. No need to talk every single day. In fact they didn’t speak everyday, but they made tapes, or DVDs, and distributed them all over… distributed them all over so that finally people listen and watch. They are tired of this, this making excuse for the PM. Today I came up here, I make excuse for the PM because the PM is not wrong. The PM can do everything. So there’s no longer need… no longer need to go on TV. Going on TV everyday, there are people who say they are tired of doing this, but have to do it because he has the duty to. There are those who are troubled, who are in the program, because they have to say, and so he face the consequences, too.
In any case, to make excuse once, okay. But this excuse, how many times already. Ten times, of appearing on TV. So people are getting tired of it. People want to watch… want to watch soap operas. Enough watching this. It wastes electricity, not that of the watcher, but that of the broadcaster. To send out TV [signal] each time takes a lot of energy. It wastes oil. What I am saying here, too, wastes… wastes a lot of electricity. They say… they should say stop already. Don’t speak too much. But I speak on… [laughter] because it is a program that is audio-recorded, that is taped. It is not… not… not televised. It doesn’t waste electricity for television.
First, a linguistic note. His Majesty used the verb “แก้ตัวแทน”. “แก้ตัว” means to make an excuse and “แทน” means “on behalf of”. However, “แก้แทน” means to defend and I believe he used “แก้ตัวแทน” in that sense, applying it to himself as well as the premier’s lieutenants. As my post about English translation from Thai remarks, Thais use and abuse words, like saying “price” in place of “value” and “since” in place of “during”.
In any case, this is clearly a criticism against the prime minister’s staff (the “lawyer” particularly), who the king saw as overzealous in defending the prime minister against Khun Sondhi’s charges. But it’s worth asking exactly what charges they were so fervently countering? A lawyer by training, Deputy Prime Minister Visanu Krue-ngarm took to the airwaves to deny Khun Sondhi’s allegations that Prime Minister Thaksin has usurped royal prerogatives by making ceremony in the Emerald Buddha Temple (mentioned by commenters under this thread) and appointing Somdet Kaew as acting Supreme Patriarch. Now that the king has stepped up and defended Thaksin himself, there is indeed no longer need for any more rebuttals. Unless, of course, one dismisses his explicit defense as too explicit and hence certainly ironic. But isn’t that a little too convenient, even for by the standards of Thaksin haters?
And that, with roughly half the speech left, was all His Majesty had to say about criticisms, whether against himself or the prime minister. Does it amount to what the Daily Telegraph calls “a sensational reprimand for the prime minister”? The Telegraph itself should be reprimanded for its sensationalism, not to mention for confusing the “lawyer” with Mr. Thaksin himself. And where is it exactly that the king “tells PM to listen to critics”, Reuters’s headline announces? While it may be fair to conclude, as I did, that the king wanted the lawsuits dropped (and that, strictly speaking, is just a speculation), it would be an untenable stretch to infer, based on His Majesty’s request for criticisms against himself, that the king was urging the prime minister to listen to his critics. That request, as I’ve shown above, was in fact very equivocal and at times even put the critics in dubious light. Besides, the king, quite the opposite of Thaksin, actually has never encountered any criticisms. He even sounded this theme before, with similar ambiguity but much more briefly, near the end of his 2003 birthday-eve speech. That would be the one in which he defended the War on Drugs and blamed the farangs for trying to destroy China with opium. Was that, too, a jab at Thaksin?
It would have been if AP’s Dennis Gray had covered it. Despite stiff competition, he came up with the most hyperbolic coverage of this year’s speech (with a help for the Chicago Tribune’s foreign desk for dramatizing the headlines):
Thai king chastises troubled premier
Some say rare rebuke may signal downfall of prime minister
Published December 21, 2005
BANGKOK — The king of Thailand rarely speaks, but when he does everyone listens—and obeys. Even the country’s powerful prime minister.
A few words of royal rebuke against Prime Minister Thaksin Shinawatra have been enough to send tremors through the political arena, already shaken by growing criticism of Thaksin’s government.
Some analysts say this rare intervention by the revered King Bhumibol Adulyadej may even signal the beginning of the end for the prime minister, who enjoyed an overwhelming re-election victory 10 months ago.
In his annual birthday speech last weekend, the Boston-born king whose name means “Strength of the Land,” merely referred to what critics have long said: that Thaksin seeks to crush all who dare oppose him.
Thaksin seeks to crush all who dare oppose him. Yes, the king did say that. Just like December 4 fell on the weekend before December 21. And December 4 is the king’s birthday, which makes his formal address on December 5 some sort of a morning-after speech. And it is certainly rare that the king discusses politics in his December 4 speech — he had only done so four
times in this century.
History’s first draft, indeed. Toss it in history’s dustbin.
Click to continue to the second half of “King’s speech can do no wrong”.
Notes
1 Paragraph breaks according to the Golden Jubilee Network transcript.
« The king’s speech can do no wrong (2) | Main | Dr. Prawese Wasi, senile citizen »